Ұлым менің,
Сен әлі дым білмейсің,
Жарығымсың, теңі жоқ, күнім менің.
Домбыра боп бір ауық күмбірлейсің,
Сосын ән боп әлдилей күлімдейсің,
Бірақ, ұлым, сен әлі дым білмейсің.
Білмейсің-ау, дала тұр қарық болмай,
Жынды желдің желкілдеп шат болғанын.
Бар шырағы әлемнің жарық болмай,
Бір-ақ сәтте дүние жат болғанын.
Ақ пейілі адамның ақ қар болып,
Бірін-бірі жасырып алдағанын.
Көңілдерге түбі ащы бақ жар болып,
Тұрақтылық тұқымы қалмағанын.
Білмейсің-ау, жігердің құм болғанын,
Жанар батып жасанды бұлағында.
Сүйген жанның сырт беріп жым болғанын,
Тағдырдың бір сүрінтер сынағында.
Сен білмейсің, көктемнің кешіккенін,
Өткенімен жыл құсы тыраулаған.
Мекенімнің мұң билеп есік-төрін,
Күлу емес, қиындап жылау маған.
Алматының кешінде қылымсыған,
Жалғыздықтың жанымда қалғандығын.
Білмейсің-ау, айтпайын, ұлым, саған,
Сырты сұлу өмірдің жалғандығын.
