Шабыт
Жүрек гүл болып,
Қонғанда шабыт- көбелек.
Тартынба досым,
Жырменен жаңбыр себелет.
Атойлап шабыт,
Сезімді сүйреп тұрса егер,
Ақынға досым,
Шабыстан басқа не керек?…
Шабытым менің,
Тау суындай тұнықсың,
Жүректің сырын,
Өзіңнен басқа кім ұқсын?…
Жүректе жатқан,
Сырымды- жырмен жеткізген,
Шабыт пен Сезім,
Биіксің-ау маған, биіксің.
Сәуле Шәмшіғаали.
